چادرشب بافی به عنوان يك صنعت اصيل و سنتی است كه سابقه ای بس طولانی دارد.
چادر شب، پارچهای رنگارنگ و معمولاً با طرح چهارخانه است به جنس پنبه یا ابریشم که در مناطقی از مرکز (یزد)، شمال (خراسان شمالی، گیلان ، مازندران) و جنوب (هرمزگان) ایران بافته میشود.
در این مناطق حدود ۱۵ قرن است که چادر شب بافته می شود. در گیلان به عنوان نوعی کمرپیچ برای زنان محلی استفاده میشود و در جهاز هر دختری برای رو جهازی آن استفاده میشدهاست.
بافت آن هماکنون در روستای رویین (اسفرایین) استان خراسان شمالی بیشتر از سایر شمال کشور رواج دارد. الیاف بکار رفته معمولاً ابریشمی و با رنگهای زنده و شاد است. ابعاد چادرشب معمولاً ۲×۲ بوده و دارای نقشهای هندسی چهارخانه و اکثر با رنگ زمینه قرمز بافته میشود.
چادر شب که در اصطلاح محلی در استان مازندران و گیلان به آن لاون میگویند، توسط دستگاههای پارچه بافی که توسط نجارهای محلی ساخته میشود بافته میشود که نام این دستگاهها پچال است و در خانهها بافته میشود.
اين فكر از ابتدا به صورتی بسيار ساده و با تهيه دستگاههای خيلی مختصر انجام پذيرفت دستگاههای بافندگی اوليه را اكثرا زنها به عنوان تنوع شغلی خانه داری اعمال مینمودند.

